आनंद घेऊन आला, धुडवळीचा रंग
राधा सवे कान्हा, वाहे अंतरीचे तरंग
मनातून भेद काही, मिटता मिटेना
जगण्याचा होता तो, वेगळाच ढंग
तो धनी होता म्हणून, जगला जरासा
पिकानेही पुसली पाने, वदनही बेरंग
मातीने गायिले गोडवे इथे हिरव्या धरेचे
फुलांनी सोडला ना कधी काट्यांचा संग
जीवनाला उत्तर देण्या, सरसावली तीही
कधी मिळे ज्वाला, कधी चुरगाळले अंग
अवशेष न सापडले, कधी कर्तृत्वाचे
स्वप्नही वेशिवरती आता, जहाले भंग
मनामनात जागवली, लकेर मराठीची
तरी कळेना का लागला भाषेला सुरंग
© कमलेश तु. सोनकुसळे
काटोल 7588691372
